VIII ROZDZIAŁ

 Mam nadzieje że się podoba.Zapraszam do komentowania.

______________________

                                 VIII ROZDZIAŁ

Odświeżający jesienny wiatr przedostawał się przez lekko przymknięte okno  do pokoju śpiącej dziewczyny. Ze snu wyrwał ją dzwoniący telefon. Przewróciła się na drugi bok zakrywając głowę poduszką. W końcu zdenerwowana dziewczyna podniosła się z łóżka. Niestety była tak śpiąca że nie zauważyła, że zaplątała się w róg kołdry. Po chwili słychać było głośny upadek i ciche przeklinanie dziewczyny.

W końcu Kornelia podniosła się z podłogi rozcierając przy tym bolącą kostkę i odebrała wciąż dzwoniący telefon.

-Halo?- zapytała sennym głosem. Niestety nikt nie odpowiadał więc odłożyła telefon na półkę. Po chwili podeszła do szafy z problemem co na siebie włożyć.

Po paru minutach wybrała białe rurki, brązową bluzkę z sową oraz brązowe szpilki.

-Pójdę zwiedzić miasto-pomyślała.

Wzięła białą torebkę oraz kluczyk do pokoju. Zamknęła mieszkanie poczym wyszła na zalaną ludźmi ulicę.

Po dziesięciu minutach weszła do sklepu Answear.

Ranek w mieszkaniu Wojtka…

-Dzień Dobry kotku-powiedziała ruda osóbka dając mężczyźnie całusa.

-Dzień Dobry-odpowiedział domagając się więcej. Pieszczoty przerwał telefon.

-Kto dzwoni o tak wcześniej porze!- warknął wkurzony Wojtek przerywając pieszczoty.

Odbierając telefon ze złością powiedział

-Tak?!- powiedział niezbyt uprzejmie

-Cześć tu Maciek mam jej telefon

-To mi go podaj!- wrzasnął zirytowany Wojtek.

-472455710

-Dzięki- powiedział lodowato poczym się rozłączył.

-Kto dzwonił-zapytała ruda osóbka przytulając się do niego

-Nieważne.

Wyciągnął z kieszeni telefon poczym zadzwonił pod wskazany numer.

-Halo?- powiedział zaspany głos po drugiej stronie.

Wojtek rozłączył się poczym powiedział

-Olu ubieraj się idziemy na zakupy

-Dobrze kochanie-powiedziała zadowolona znikając za drzwiami łazienki.

-Już cię mam kochanie- szepnął poczym zaczął się śmiać jak wariat.

Po kilku minutach Ola wyszła z łazienki. Wojtek pomógł jej włożyć płaszcz poczym włożył swój. Zamykając wcześniej drzwi wyszli na zatłoczoną ulicę. Po kilkunastu minutach weszli do sklepu Answear.

Parę kroków dalej…

Kornelia szperała pośród sterty ubrań szukając dla siebie czegoś odpowiedniego.

 -To nie… to jeszcze gorsze-mruczała do siebie

Nagle zauważyła wchodzącą parę od razu ją poznała.

-O nie.. co oni tu robią- szepnęła przerażona

Muszę stąd jak najszybciej wyjść-jak pomyślała tak zrobiła.

Zaczęła zbliżać się w stronę drzwi, gdy ktoś chwycił ją za rękę.

VII ROZDZIAŁ

                      VII    ROZDZIAŁ

Gdy weszłam do pokoju osunęłam się po ścianie.

Jestem beznadziejna- szepnęłam płacząc               

Po paru minutach Kornelia uspokoiła się.

Podniosłam wzrok i westchnęłam

-Jak tu pięknie- szepnęłam z rozmazanym makijażem

Weszłam do sypialni poczym zaczęłam się rozpakowywać…

40 minut później…

Zmęczona opadłam na łóżko

-Nigdy więcej nie spakuje tylu rzeczy do walizki- sapnęłam

10 minut później…

Weszłam pod prysznic myśląc, że zdołam zmyć z siebie dotyk jego ust…. Niestety nie udało się

Wysuszyłam włosy i położyłam się na łóżku.

Jednak długo nie mogłam zasnąć. W końcu po kilkunastu minutach zasnęłam.

Ten sam dzień… południe

Wszedłem do pokoju

-Nareszcie mogę pozwolić sobie na takie luksusy- powiedział zadowolony.

Byłem w trakcie rozpakowywania walizki gdy zadzwonił dzwonek do drzwi...

-Cześć-powiedziała bardzo ładna dziewczyna

-Cześć- odpowiedział szarmancko

-Mogę wejść?- zapytała pociągająco

-Tak- odpowiedział poczym wpił się w jej usta.

Nie przerywając pocałunku zamknął drzwi.

Mieszkanie Korneli:

Łazienka:

Salon:

Sypialnia:

Jadalnia z kuchnią:

Mieszkanie Wojtka:

Łazienka:

Salon:

Sypialnia:

Jadalnia z kuchnią:

VI ROZDZIAŁ

Zapraszam do komentowania

_____________________________

                         

                               VI ROZDZIAŁ

- Wybacz, ale nie potrafię ci zaufać-powiedziała, a w oczach zaczęły pojawiać się łzy.

-Jestem inny- krzyknął zrozpaczony

-Przepraszam- powiedziałam zapłakana poczym odwróciłam się i odeszłam

-Zakochałem się w tobie- szepnął Kamil, lecz Kornelia nie mogła już tego usłyszeć.

               

Czemu się nie zgodziłam- pomyślała zdołowana dziewczyna. Bo się bałaś… -szepnął cicho głosik w jej głowie. Cicho bądź- pomyślała

Weszłam do pierwszego lepszego hotelu

-Mogę prosić panią na chwilkę?- zapytałam  się zajętej recepcjonistki

-Tak o co chodzi?

-Chciałabym wynająć pokój

-Ma pani jakieś wymagania  co do pokoju?

-Nie

-To świetnie. Na ile dni mam panią zameldować?

-Na miesiąc

-Mhm.. dobrze

Wzięłam kluczyk i poszłam do swojego pokoju z numerem  41.

Kilka kilometrów dalej…

Po długiej podróży Wojtek zaczął szukać hotelu.

Po paru minutach wszedł do hotelu Paprocossa.

-Dzień Dobry-powiedział czarująco do recepcjonistki

-Dzień Dobry-odpowiedziała zarumieniona

-Chciałbym się zameldować

-Dobrze… ma pan jakieś wymagania?

-Chcę żeby pokój był bardzo luksusowy

-Na ile dni?

-Na miesiąc

-Proszę-powiedziała wręczając Wojtkowi kluczyk do pokoju z numerem 63

Poflirtował trochę z recepcjonistką po czym poszedł się rozpakować.

V ROZDZIAŁ

                   V ROZDZIAŁ 
Rwiący wiatr przedostawał się przez otwarte okno do pokoju blondynki. 
Zdziwiona zimną temperaturą otworzyłam oczy. Głupia….. - nie zamknęłam okna pomyślała . Zwinięta w kłębek rozmyślałam nad wczorajszym dniem. Doszła do wniosku że nie może tu dalej mieszkać. Zamknęła okno i zaczęła grzebać w walizce. 
-I w co mam się ubrać-mruczała cicho 
W końcu wybrała białą bluzkę na ramiączkach, czarne spodnie oraz białe szpilki.
Zabierając ze sobą walizkę zeszła na dół.
-Dzień Dobry- powiedział wesoło Kamil
-Dzień Dobry- odpowiedziała zdziwiona ciągnąc za sobą walizkę
-Po co ci walizka?
-Wyprowadzam się
-To przeze mnie… - powiedział z pewnością  Kamil
-Nie.. I tak miałam się wynieść-powiedziała cicho.
Do kuchni wszedł roześmiany Artur
-Czemu ciągniesz za sobą walizkę?- zapytał zdziwiony 
-Wyprowadzam się
-Czemu
-Za długo się u was goszczę  - powiedziała cicho patrząc dyskretnie  na Kamila
Ten jak na zawołanie odwrócił się 
-Musimy porozmawiać-powiedział patrząc jej w oczy
-To ja was zostawiam-powiedział Artur 
-Podobasz mi się-powiedział z czułością 
-Nie wierze-powiedziała zmieszana
-To uwierz
-Już kiedyś uwierzyłam i nic mi to nie dało- odpowiedziała ze złością
-To uwierz drugi raz
-Nie mogę… wybacz- powiedziała i wyszła z domu ciągnąc za sobą dość ciężką walizkę
-Tak nie może być-powiedział Kamil poczym pobiegł za nią

5 minut później….
-Poczekaj-zawołał zdyszany
-Wystraszona obróciła się
-Zostań ze mną proszę cię… Nie uciekaj-powiedział błagając
-Nie mogę-powiedziała, a jedna łza spłynęła jej po policzku
-Proszę…- powiedział poczym ją starł.

IV ROZDZIAŁ

                                    IV Rozdział

Ola zachowywała się wprost tragicznie.

Miałam jej dosyć ciągle lepiła się do Kamila, który zaczął mi się podobać.

-Podaj mi cukier-powiedział podczas kolacji Kamil.

-Dobrze-odpowiedziała uszczęśliwiona Ola.

-Proszę-szczerząc się jak głupia podała mu cukier.

Po kolacji Ola podeszłam do Korneli…

- Sprzątasz-powiedziała z pewnością Ola

-Phy… nie rozkazuj mi

-Mam taką ochotę stuknięta blondyno- powiedziała z satysfakcją

-To idź wyżyj się na kimś innym i daj porządnym ludziom żyć podstępna kreaturo

-Już nie długo nie będziesz tak do mnie mówić

-A to dlaczego..? Naślesz na mnie EFBIJAJ?- powiedziałam rozbawiona

-Nie ale będę dziewczyną Kamila

-Co z tego?!

-To że będzie mój i tylko mój!- powiedziała poczym uśmiechnęła się jadowicie

-Nie jestem TWOJĄ  własnością-powiedział ze złością Kamil wychodząc z pokoju obok

-Nie wiedziałam że ty tu jesteś-powiedziała wystraszona

-Wyjdź-powiedział groźnie

-Ale... Jak to…?!

-Tam są drzwi-powiedział wyciągając dłoń w kierunku drzwi

-jeszcze popamiętasz- powiedziała płaczliwie

-Mhm… jasne-powiedział nie dowierzając

Usłyszeli głośne trzaśnięcie drzwi…

-Co się dzieje?!-zapytała Anastazja

-Nic… takiego tylko Ola wyszła

-aha-powiedziała poczym się odwróciła i poszła.

-Przepraszam za nią-powiedział Kamil z przepraszającą miną

-To nie twoja wina.

-Wiem-powiedział podchodząc

-Co robisz?- zapytałam  przestraszona zauważając krótką odległość między nimi

-Zupełnie nic-powiedział nad jej ustami  poczym ją pocałował

2 minuty później

Odepchnęłam go od siebie

-To się nie powinno zdarzyć-szepnęła i uciekła do swojego pokoju

-Dlaczego? -również szepnął ale tego już nie słyszała

Leżałam w łóżku i próbowałam zasnąć ciągle czułam jego usta, były takie delikatne…. Rozmarzyła się Kornelia. W końcu zasnęła…..

III ROZDZIAŁ

  Mam nadzieje że się podoba ;)  

_________________________                                  

                                        III ROZDZIAŁ

-Kochanie wróciłem-krzyknął Artur ciągnąc za sobą zmieszaną Kornelie

-Tak szybko wróciłeś? Nawet nie zdążyłam nakryć do stołu-powiedziała Anastazja

-Kochanie czy Kornelia może się u nas zatrzymać na kilka dni?

-Oczywiście-powiedziała brunetka ze szczerym uśmiechem

-Jestem Anastazja-powiedziała uśmiechając się do blondynki

- Kornelia-powiedziała odwzajemniając uśmiech

-Pomóc ci nakryć stół?

-Jakbyś mogła-powiedziała uśmiechając się z wdzięcznością

-Arturze przyjeżdża twój brat

-Czemu mnie nikt nie poinformował wcześniej?

-Dopiero teraz zadzwonił ma nam przedstawić przyjaciółkę ze studiów

-Przecież skończył szkołę 2 lata temu-powiedział zdziwiony

-Tak to pewnie jakaś stara znajoma

Gdy nakryłam stół usłyszałam dzwonek.

-Ja otworze-powiedział Artur, który stał najbliżej drzwi

-Cześć-powiedział przystojny szatyn

-Witaj -odpowiedział Artur

Obróciłam się i zauważyłam stojącą za nim śliczną dziewczynę.

-Ehh.. ja nigdy się nie ustatkuje-pomyślała

Z rozmyślań wyrwał ją przystojny szatyn

-Cześć  jestem Kamil-powiedział z rozbrajającym uśmiechem

-Kornelia-powiedziała rumieniąc się lekko

Ruda osóbka patrzyła się drwiąco na blondynkę. Kornelia postanowiła się przywitać.

-Cześć  jestem Kornelia-powiedziała ze szczerym uśmiechem

-Ola, daruj sobie ten miły ton- powiedziała uśmiechając się podle

-Widzę, że się zapoznałyście- powiedział Kamil

Nie odrywał wzroku od Korneli nie wiedział co go tak do niej ciągle miała w sobie taką aurę tajemniczości nie potrafił tego określić  to coś co kazało mu podejść i zagadać. Żałował że wziął ze sobą przyjaciółkę. Postanowił pogadać o tym z bratem.

Gdy odszedł Ola szepnęła jej do ucha:

-On jest mój-z triumfem obróciła się i odeszła w stronę salonu.

Tymczasem w Polsce….

-Oj kochanie doigrasz się-powiedział Wojtek z chytrym uśmiechem wsiadając do samolotu.